آخرین قایق به سمت آدا داشت از ساحل استانبول دور می شد . نسیم خنکی از سمت دریا به سمت ساحل می وزید . موجها ریزی روی آب تشکیل می شد و فضای غروبی که هنوز کاملا تمام نشده بود را به سمت افق دور به شکل خاصی به سرو سیمینهایی تبدیل می کرد که انگار از یار دور می شدند .

کنعان کمی مست بود . با یکی دو تا از دوست هایش در باری دو سه گیلاس بیر زده بودند .

بازویش را به نرده های  اطراف قایق تکیه داده ، رویش را به سمت استانبول بر گردانده بود . زندگی پر نور شبانه استانبول تازه شروع شده بود . نور پروژکتورها ، چراغها کاغذی  و مشعلهای گازی داخل حباب که یادگار گذشته بودند . خیابانها و تپه های استانبول را روشن می کرد . از رستورانی در ساحل یکی از آهنگهای خودش را می شنید . کنعان چنان با لذت به قطعه گوش می داد انگار که اولین بار است آنرا می شنود . انگار بخواهد کوچکترن نتها را از میان نسیم ضبط کند ، سرش را به سمت صدا دراز می کرد . با دور شدن قایق از رستوران نور چراغها و از موسیقی یک صدای مبهم باقی ماند . کنعان هنوز چشم از آن نقطه بر نمی گرفت . اینبار از جایی نزدیکترین صدای یک ویولن برخواست . او هم همان اهنگ را می نواخت .

مرد جوان سرش را برگرداند . کسی که در حال نواختن ویولن شنیده می شد ، مرد پیر کوری بود . کنار نردبان قایق به سمت بالکن قایق زیر نور یک چراغ زرد رنگ ایستاده ، کلاه را به دست بچه داده بود . ویولن ترک برداشته و خسته ای داشت . حتی درست آکورد نشده بود . با این حال در نظر کنعان این گدای پیر روحی هنرمند داشت . انگار با چشمان خاموش به دنیای دیگری نگاه می کرد ، سرش را بالا گرفته و آنگونه می نواخت . گهگاه با حالتی خسته نفسی عمیق بر می آورد و سپس دوباره می نواخت .

این صدای ویولن شکسته یک پیر بیچاره بود ولی کنعان تا این لحظه نفهمیده بود که چه روح رویایی و عاشقانه ای در اثرش نهفته است . انگار لیالی شرقی تمامی حس عشق درون او را به بیرون می ریخت .

کنارش مردی از ته دل آهی کشید . آن طرفتر زنی با لباس سر تا پا سیاه نشسته و حتی توری مشکی بر صورت انداخته بود . با دستمالی از چشمانش که دیده نمی شد ، اشکهایی را که آنها هم دیده نمی شدند پاک کرد . روبرویش دو دختر دانشجو نشسته بودند که از وقتی سوار قایق شده بودند با سروصدایی بلند با هم صحبت می کردند . در این لحظه آنها هم از صحبت باز ایستاده یکی از آنها سرش را روی شانه دوستش گذاشته بود و به فضای لا متناهی شب خیره شده بود .

کنعان در حس مستی اش که لحظه به لحظه بیشتر می شد ، فکر کرد : " این بیچاره هم روزی جوان بود .... شاید آن موقع چشمهایش هم می دید ..... احتمالا او هم لیلا یی داشته .... احتمالا او هم مثل من برای چشمان لیلایش گریه کرده . چه کسی می داند که زندگی اش  با چه سختی هایی پر است ؟ ولی شک ندایم که انکون خوش بخت است . اینکه چشمانش نمی بیند ، چه درد ؟ من هم ساعتها خودم را در تاریکی حبس می کنم ، ساعتها خود را به کوری اختیاری می سپارم .... برای دیدن دنیای خیالی درونم ، نورهای مصنوعی دنیای اطرافم را مگر نه اینکه مخصوصا خاموش می کنم . در این لظحه این بیچاره خوش بخت می شود ... این خوشبختی را من به او دادم .... دنیای را که از دست داده می بیند . عشقش را می بیند ، لیلایش را می بیند ، زهر های زندگی را که نتوانسته با اشک از درونش بیرون بریزد با این موسیقی بیرون می ریزد ... مگر فقط اوست ؟ این خاتم ماتم زده .... خدا می داند شاید جوانی رعنا را از دست داده ، یا همسر مهربانی که سالها را در آغوش او گذرانده ، هرکس که باشد او را هم اکنون دارد می بیند ، با او زندگی می کند ..... این دختر بچه های دانشجو را هم من خوشبخت می کنم . معشوق خیالی را که شاید در دنیا هرگز نبینند هم اکنون من به آنها نشان می دهم . سعادت زندگیشان شاید در این لحظه با تصویری باشد که من به آنها نشان می دهم .... "

ویولن زن پیر از زدن باز ایستاده بود . دیگر مسافران همچنان در سکوتی مبهم فرو رفته بودند و لحظه ها را با هوای مطبوع دریا به درون می کشیدند. کنعان هنوز خود را از تفکرات مستی خود نتوانسته بود نجات دهد :

" در این ساعت فقط خدا می داند که در چند کشور زندگی می کنم .... چند نفر با صدای موسیقی من می خندند ، می گریند ، عاشق می شوند ، خوش بخت می شوند ..... خودم هم کم کم دارم خوش بخت می شوم . دوست می دارم و بعد بدون هیچ ترسی آنرا ابراز می کنم ... گر چه خوش بختی به دست من کمی دیر رسید .خیلی چیزها در قلبم مرده . دیگر قابلیت احساسات شدید را ندارم . ... ترس و وفای زمانیکه عاشق لیلا بودم دیگر برایم باقی نمانده . دوست داشتن های قلبم کمی شبیه شهابهای آسمان شده اند . لحظه ای قلبم را روشن می کنن و لحظه دیگر از بین می روند ..... با دیدن نیمت خانم در خانه دائیم بی اختیار عاشقش شدم ، به سفاهت همسری که قدر زن به این زیبایی و ظرافت را نمی دانست خندیدم . لحظه دیدن جاویدان ف نیمت را به کلی فراموش کردم و زیبایی این دختر جوان برایم جاذبه ای شد غیر قابل مقاومت. دیشب هم با دیدن مادموازل لیلیان دختر منزلی که مهمانش بودم هم نیمت و جاویدان به اشباحی دور برایم تبدیل شدند ...... می فهمم که لیلا در زمان خود بد جور مرا داغان کرده ، قلبم را به یک خرابه بدل کرده است ..... عشق دیگر حالا از قلبم خارج شده و به لبهایم رسیده .... عشق دیگر برای من عبارت از بوسه ای آتشین است که دیگری را از خاطرم ببرد و نویی را وارد زندگیم کند ...... مثل یک تبسم فق در لبهایم زنده خواهد ماند .شاید برای خوش بخت بودن تنها چاره این باشد . عشق را از لبها به قلب راه ندادن ، همچون زهری به درون روح نفوذ ندادن ، به آن میدان ندادن ."

امروز تصمیم گرفتم در مورد متنی که خواندید سوالی بپرسم . همانطور که دیدید کنعان هنرمند را عاملی برای احشاش خوشبختی و سعادت لحظه ای انسانها دانسته ، او را در هر جایی که اثرش حضور داشته باشد زنده می بیند ( در حقیقت این منظر نگاه رشات نوری گون تکین است )

من با این عقیده موافقم . به نظر من انسانهای زنده اگر چیزی از خود بجا نگذارند ، اگر در روزمرگی گم شوند ، در حالیکه زنده اند و نفس می کشد در حقیقت مرده هایی هستند متحرک . اما انسانی که هزار سال پیش تن خاکی را وداع گفته اما اثری از خود بجا گذاشته در قلب و زندگی همه کسانی که با اثر او دمخور می شوند زنده است . مثلا مولانا ، چه کسی می گوید که او مرده است ؟ زمانی که من و شما پس از هزار سال می شناسیمش ، حرفهایش را قبول داریم ، عرفانش را راهی برای زنده ماندن افکاری همچون صلح و عشق می دانیم زنده است . ما را پس از مرگ ممکنست بچه هایمان به خاطر بیاورند ، حداکثر نوه هایمان ، یا یکی دو نسل بعد تر ! اما او چه ؟ تمامی آدمهای بعد از ما نامش را با افتخار می آورند . چه کسی شمس را می شناخت ؟ شاید افراد کمی اما مولانا از فرط عشق او را با چنان نام بلندی خواندکه همه شناختندش . ماتیلده را همه به خاطر پابلو نرودا می شناسند . اسکارلت از برکت وجود مارگارت میچل زنده است . گرچه شاید بگوئید اسکارلت یک موجود خیالی است ، اما من می گویم : چه کسی مرز بین خیال و واقعیت را دیده ؟ اسکارلت معروف تر است یا مارگارت میچل ؟ هاکل بریفین معروف است یا نویسنده داستانش ؟ هنرمند نه تنها خود را زنده نگاه می دارد ، اثرش را هم جاودانه می کند . به او هم جان می دهد. هنوز صدای الویس پرزلی را می شنویم ، گرچه هیچگاه ندیدیمش . با حافظ فال می گیریم ، راز دلمان را به او می گوئیم ، انگار زنده است ، حتی انگار پهلوی مانشسته است . استاد بنان را چند نفر از ما دیده ایم ، اما وقتی می خواند او هم در کنار ما زنده است . بتهوون تا وقتی نتها وجود دارند و گوشها می شنوند ( گرچه خود گوش شنوا نداشت ) زنده است . کنعان را رشات نوری بوجود آورد اما 27 بار این کتاب به خاطر کنعان چاپ شد . به نظر چه کسی مدیون کیست ؟ مولانا یا شمس ؟ اسکارلت یا میچل ؟ کنعان یا رشات نوری ؟ الویس یا راک اند رول ؟ حافظ یا غزل ؟