در بدنش دردی سوزناک حس می کرد ، بلند شد و روی تختش نشست ؛ گولای دختر ماجده برایش سوپ آورده و به او خورانده بود . ماجده بعد از ده دقیقه وارد اتاق لامیا شد و رو به گولای با لحنی خیلی جدی و کمی عصبانی گفت :

-         برو و کارهای ناهار را ردیف کن . سیب زمینی ها را روی میز گذاشته ام .

گولای برای اطاعت حرف مادر از جایش بلند شد ، رو به لامیا نگاه کرد و لبخندی زد ، لامیا هم لبخند او را جواب داد . کاسه سوپ را برداشت و داخل سینی گذاشت و به سمت در اتاق حرکت کرد و بیرون رفت . ماجده همچنان که سر پا ایستاده بود رو به لامیا کرد :

-     دختر جان عجب کاری کردی ، می دانی چقدر ما را ترساندی ؟ چقدر آقای کنعان را ترساندی ، دنبال تو توی خانه تقریبا داشت می دوید ؛ حال به چه دلیلی بماند .... مگر من نگفتم بیرون متظرم بمان

-         فکر کردم فراموشم کرده اید ...

-         تو که می دانی سرم چقدر شلوغ است ... چرا نگفتی گردنبند را آقای کنعان به تو داده ؟

-         نمی دانم ....

-         به هر حال حالا باید بلند شوی و بروی و از پاشا معذرت بخواهی ...

چشمان لامیا از تعجب کمی باز شد غ ماجده با پوز خندی ادامه داد :

-     بله جانم ! باید بروی و معذرت بخواهی ... فکر کردی حالا که ثابت شده دزدی نکرده ای او می اید و عذر می خواهد .... نه خیر ! او پاشا است ! آقای توست .... تو باید معذرت بخواهی ... هرچه هم باشد تو بی اجازه وارد اتاقش شده ای ... بلند شو ! بلند شو!

-         نمی شود بعدا بروم ....

-         نه ! همین حالا ... تا تنور داغ است ... بلند شو ... پاشا الان در اتاق کارش نشسته ... برو ..

ادامه.............

 جاویدان

صائب پاشا دائی کنعان